Sputnik ve Doppler içgörüsü (1957)
Sputnik 1'in fırlatılışından haftalar sonra, Johns Hopkins APL'de iki fizikçi — William Guier ve George Weiffenbach — uydunun radyo işaretini dinleyip üstten geçerken Doppler kaymasını ölçerek uyduyu izleyebileceklerini fark etti. Bir meslektaşları tersini sordu: uydunun nerede olduğunu biliyorsanız alıcıyı bulabilir misiniz? Aylar içinde küresel uydu navigasyonu için matematik hazırdı.
Transit, Timation ve 621B (1959–1973)
ABD Donanması, denizaltı seyrüseferi için Transit'i (1959) kurdu — beş uydu, her 90 dakikada bir konum, birkaç yüz metre doğrulukta. Hava Kuvvetleri 621B adında paralel bir program yürüttü. Deniz Araştırma Laboratuvarı, ilk atom saatlerini yörüngeye taşıyan Timation'ı yaptı. 1973'te Pentagon üçünü tek bir programda birleştirdi: NAVSTAR-GPS.
Fırlatma ve KAL 007 (1978–1983)
İlk GPS uydusu Navstar 1, Şubat 1978'de fırlatıldı. Sistem yalnızca askeri olarak tasarlanmıştı. Eylül 1983'te bir Kore Hava Yolları 747'si Sovyet hava sahasına girdi ve bir Su-15 tarafından düşürüldü. Mürettebatın rotadan saptığını anlamasının yolu yoktu. Başkan Reagan iki hafta sonra GPS'in operasyonel hale geldiğinde sivil kullanıma açılacağını duyurdu. Bu söz modern coğrafi konum endüstrisinin temeli oldu.
Seçici Kullanılabilirlik ve sonu (1990–2000)
Mayıs 2000'e kadar Pentagon, sivil sinyali bilerek bozdu — 'Seçici Kullanılabilirlik' — böylece tüketici GPS'i yalnızca yaklaşık 100 metre doğrulukla çalışıyordu. Başkan Clinton bunu 1 Mayıs 2000 gece yarısı kapattı. Sivil doğruluk bir gecede 10 kat arttı. Bugün var olan her navigasyon uygulaması, taşımacılık şirketi ve yemek dağıtım hizmeti bu tek karara bağlıdır.
Sonra ne oldu
Rusya'nın GLONASS'ı 2011'de, AB'nin Galileo'su 2016'da, Çin'in BeiDou'su 2020'de tam kapsamaya ulaştı. Modern alıcılar dört takımyıldızı aynı anda kullanır — dünyanın her yerinden 100'den fazla uydu görünür — ve onları tüneller ve şehir kanyonlarında saniye altı konum için atalet sensörleriyle birleştirir.